Postanowienie Sądu
Apelacyjnego w Poznaniu Sygn. akt I ACz
1227/13
z dnia 19 lipca 2013r.
Sąd Apelacyjny w Poznaniu
Wydział I Cywilny
w następującym składzie:
Przewodniczący - Sędzia SA
Mariola Głowacka (spr.)
Sędziowie: SA Waldemar
Kryślak
SA Jerzy Geisler
Skarga o wznowienie
postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Poznaniu z
dnia 28 października 2002r. sygn. akt XII C 2352/01 z powództwa K. S.
na skutek zażalenia A.
S.
od postanowienia Sądu
Okręgowego w Poznaniu
z dnia 18 czerwca 2013r.
sygn. akt XII C 1170/13
postanawia:
oddalić zażalenie.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Poznaniu
postanowieniem z dnia 18 czerwca 2013r. odrzucił skargę A. S. o
wznowienie postępowania.
Sąd pierwszej instancji w
uzasadnieniu do postanowienia wskazał, że A. S. w piśmie z dnia 7
czerwca 2013r. wniósł o wznowienie postępowania w sprawie z powództwa K.
S. przeciwko A. S. o rozwód zakończonej prawomocnym
wyrokiem Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 28 października 2002r. sygn. akt XII
C 2353/01. W postępowaniu tym Sąd rozwiązał małżeństwo przez rozwód z
winy pozwanego, powierzył wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnią
córką stron K. S., zasądził od skarżącego na rzecz córki stron rentę
alimentacyjną w wysokości 350 zł miesięcznie. Powyższy wyrok uprawomocnił się z
dniem 19 listopada 2002r.
Sąd pierwszej instancji
wskazał, że A. S. uzasadniając skargę o wznowienie postępowania
podał, że w czasie procesu o rozwód nie był w pełni świadomy toczącego
się postępowania, gdyż nadużywał alkoholu, leczył się psychiatrycznie i zażywał
leki psychotropowe. A. S. przez długi czas leczył się w poradni
psychiatrycznej i w poradni uzależnień, był pensjonariuszem domu opieki
społecznej. Stan jego zdrowia uległ poprawie w 2011r., wtedy podjął stałą
pracę. Skarżący zarzucił, że nie będąc w pełni sprawnym umysłowo nie mógł być
stroną procesu o rozwód.
Sąd pierwszej instancji
uznał, że podstawą faktyczną żądania skarżącego była niemożność działania
wskutek choroby psychicznej i uzależnienia od alkoholu, co - według skarżącego
- jest równoznaczne z pozbawieniem go możności działania. Ta podstawa
wznowienia wyrażona została w art. 401 punkt 2 k.p.c. Termin do
wniesienia skargi o wznowienie postępowania opartej na powyższej przesłance
wynika zart. 407 § 1 k.p.c. zgodnie z którym to przepisem skargę o
wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym liczonym od dnia w
którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest
pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia w
którym o wyroku dowiedziała się strona, jej organ lub przedstawiciel ustawowy.
Skarżący w treści skargi wskazał, że jego stan psychiczny uległ poprawie w
2011r. i od tego czasu jest on w stanie normalnie funkcjonować. Już zatem od
tego momentu skarżący wiedział o wyroku jaki zapadł w sprawie o rozwód.
Skarga została dopiero wniesiona w czerwcu 2013r., to jest po upływie
trzymiesięcznego terminu zakreślonego przez art. 407 § 1 k.p.c. W konsekwencji
Sąd na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. odrzucił skargę jako wniesioną
po upływie przepisanego terminu.
Zażalenie od powyższego
postanowienia wniósł A. S. domagając się uchylenia zaskarżonego
postanowienia.
Sąd Apelacyjny zważył, co
następuje.
Zażalenie nie zasługiwało
na uwzględnienie.
Skarżący w zażaleniu nie
kwestionuje, że jego stan zdrowia w 2011r. na tyle uległ poprawie, że podjął on
pracę zawodową. Ponieważ skarga o wznowienie postępowania została wniesiona do
sądu w dniu 7 czerwca 2013r. zasadnie Sąd pierwszej instancji odrzucił ją jako
wniesioną po upływie przepisanego terminu. Ubocznie wskazać należy, że jest to
druga skarga o wznowienie postępowania złożona przez A. S.. Pierwszą
wniesioną w dniu 6 lipca 2012r. Sąd Okręgowy w Poznaniu odrzucił prawomocnym
postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2012r. sygn. akt XII C 1491/12. W skardze o wznowienie postępowania sprawy
o rozwód nie można żądać pozbawienia wykonalności tytułu wykonawczego
w części, gdyż w tym celu należy wnieść do sądu pozew stosownie do art.
840 § 1 k.p.c.
0 komentarze:
Prześlij komentarz