Postanowienie
Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt. I A Cz 395/13
Sąd Apelacyjny w Poznaniu
o rozwód
na skutek zażalenia powódki
na postanowienie Sądu Okręgowego w Koninie z dnia 21 stycznia 2013 r.
sygn. akt I C 737/12
w przedmiocie zabezpieczenia powództwa
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy ustalił - na czas trwania
procesu o rozwód - sposób
korzystania z mieszkania stron (części domu) położonego w T. przy ul. (...) w
ten sposób, że pozwanemu przyznał prawo do korzystania z jednego pokoju
położonego na parterze o pow. 20 m 2.,
powódce prawo do korzystania z dwóch pokoi położonych na piętrze o pow. 30 m 2 i 10 m 2 z prawem wspólnego korzystania przez
strony z korytarza, kuchni i łazienki.
W uzasadnieniu wskazał, że strony mieszkały w domu rodziców powódki w T. przy ulicy (...). Zajmowały wydzieloną jego część domu i
miały do wyłącznej dyspozycji przedpokój, kuchnię, łazienkę, pokój położony na
parterze oraz dwa pokoje na piętrze. Strony są tam zameldowane.
W pozostałej części domu mieszkają rodzice pozwanej.
Po kolejnych awanturach między stronami mającymi miejsce, poczynając od
3 lipca 2012 r., jedynie interwencja policji pozwoliła pozwanemu na wejście do
wspólnie zajmowanego mieszkania. Tam też później pozostał natomiast powódka
przeniosła się z dzieckiem do części domu zamieszkałej przez jej rodziców i tam
mieszka. Na początku października 2012 r. w wyniku wymiany przez rodzinę
powódki dolnego zamka w drzwiach wejściowych, pozwany nie mógł wejść do
mieszkania, bowiem nie dysponował kluczem do wymienionego zamka. Od tego czasu
mieszka swojej matki.
Zdaniem Sądu Okręgowego rozstrzygnięcie o sposobie korzystania ze
wspólnego mieszkania przez czas wspólnego w nim zamieszkiwania obejmuje w
zasadzie każde mieszkanie zajmowane przez małżonków to jest znajdujące się
faktycznie w ich dyspozycji niezależnie od posiadanego tytułu prawnego. Wymiana
zamka w drzwiach pozbawiła pozwanego możliwości wejścia do tego mieszkania
Zaproponowany przez pozwanego „podział mieszkania" poprzez przyznanie mu
do korzystania jednego pokoju na parterze, a powódce wraz dzieckiem dwóch pokoi
na górze wraz z prawem wspólnego korzystania przez strony z kuchni, łazienki i
przedpokoju będzie dla stron najmniej uciążliwy.
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd Okręgowy powołał przepisy art. 730 k.p.c., 730 1 k.p.c. i art.
58 § 2 k.r.o..
Na postanowienie to zażalenie wniosła powódka, zarzucając mu błąd w
ustaleniach faktycznych będących podstawą zaskarżonego postanowienia, a w
konsekwencji naruszenie art. 28 1 k.r.o., w sytuacji gdy powódce nie
przysługują jakiekolwiek prawa do tego lokalu oraz od ponad 6 miesięcy już w
nim nie przebywa. Dom ten należy bowiem do jej dziadków i jest podzielony na
dwie odrębne części. Wobec powyższego, w świetle art. 28 1 kro, powódce nie przysługują
jakiekolwiek prawa do lokalu będącego przedmiotem orzekania, a tym samym nie
przysługują one także pozwanemu. Dlatego też, zdaniem powódki, zaskarżone
postanowienie z uwagi na niespełnienie wymogów określonych w art. 730 k.p.c., art. 730 1 k.p.c. i 58
§ 2 kro winno być uchylone.
Rozpoznając zażalenie Sąd Apelacyjny zważył, co
następuje.
Zażalenie okazało się niezasadne.
W szczególności bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 28 1k.r.o. gdyż Sąd Okręgowy tego przepisu nie
stosował. Sąd w szczególności nie ustalał w oparciu o ten przepis, że pozwanemu
przysługuje prawo do określonego w postanowieniu mieszkania. Wręcz przeciwnie
wskazał, że orzekanie o wspólnym mieszkaniu stron nie jest zależne od tego czy
małżonkom, bądź jednemu z nich w ogóle jakiekolwiek prawo do tego mieszkania
przysługuje.
W świetle, natomiast art.
58 § 2 k.r.o. w wyroku
orzekającym rozwód Sąd orzeka z urzędu, o sposobie
korzystania przez b. małżonków ze wspólnie zajmowanego mieszkania przez czas
wspólnego w nim zamieszkiwania po rozwodzie. Obowiązek sądu orzekania ex officio w
tych kwestiach ma charakter bezwzględny (patrz orzeczenie SN z dnia 12 sierpnia
1965 r. I CR 214/65 - OSPiKA 1966, poz. 104).
Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 26 marca 2003 r., II CK
91/02, LEX nr 78825 stosownie do przepisu art.
58 § 2 k.r.o. kognicja sądu
orzekającego w sprawie rozwodowej została rozszerzona na objęcie wyrokiem
rozwodowym również rozstrzygnięcia o wspólnym mieszkaniu stron, zajmowanym
przez nich niezależnie od posiadanego do niego tytułu. O sposobie korzystania
ze wspólnego mieszkania sąd orzeka w zasadzie wtedy, gdy w chwili wydania
wyroku rozwodowego małżonkowie zajmują to mieszkanie, tzn. faktycznie z niego
korzystają. Jednakże sąd może orzec o sposobie korzystania z tego mieszkania
także w wypadku, gdy małżonek nie przebywa w nim tylko przejściowo, w
szczególności gdy - nie rezygnując ze wspólnego mieszkania - zmuszony był je
opuścić. Jak wskazał Sąd Okręgowy, a czego nie kwestionuje powódka, z taką
sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zauważyć zresztą można, że i
powódka w punkcie 6 petitum pozwu wskazuje na istnienie „wspólnego mieszkania
stron”
Powód domaga się takiego orzeczenia w wyroku rozwodowym i złożył
wniosek o udzielenie mu zabezpieczenia na czas trwania procesu.
Powołany w zażaleniu przepis art.
730 1 k.p.c. wprowadza tylko dwie podstawy
zabezpieczenia. Są nimi uprawdopodobnienie istnienia roszczenia, które ma być
zabezpieczone oraz interes prawny w uzyskaniu zabezpieczenia. Niewątpliwie
roszczenie pozwanego dotyczące zamieszczenia w wyroku rozwodowym
rozstrzygnięcia i sposobie korzystania ze wspólnego mieszkania zostało
uprawdopodobnione. Pozwany też skoro nie może obecnie z mieszkania tego
korzystać, ma też interes prawny w uzyskaniu zabezpieczenia. Powódka zresztą
istnienia tych przesłanek zabezpieczenia nie kwestionuje w zażaleniu.
0 komentarze:
Prześlij komentarz